Donderdag mocht ik weer. Een kookworkshop bij vriendin M. Ik had er zin in en 's morgens werkte alles buiten mij mee om er een mooie dag van te maken. De zon scheen, door mijn autoruitjes was het zelfs warm en ik draaide de verwarming op blauw. Met de zonnebril op was het landschap nog mooier dan anders. De herfstkleuren, het rood al bijna verdwenen en vervangen door het winterse groen grijs. Paarden met zichtbare adem en natuurlijk nergens file onderweg.
Ik kwam aan, liet mijn jas in de auto en pakte alleen mijn schort en de bakjes en schalen. Het zou vandaag namelijk een take away workshop worden. ' s Morgens om 10 uur beginnen, eind van de middag weer weg met volle bakjes en schalen om thuis meteen bewijs te leveren van het geleerde.
Zoals altijd een hartelijke begroeting door honden en mensen en een start met heerlijke koffie. Al bladerend door de syllabus liet ik de gerechten in gedachten al tot me komen en zoals iedere keer vroeg ik me af, of we het zouden redden en zoals iedere keer redden we het, dankzij Opperkokkin M.
Geen stress, geen gevloek of getier, geen koks in tranen over mislukte sausen of aangebrande rouxtjes, een workshop bij M verloopt in harmonie. Ik heb in tijden niet zo vet gelachen, om rare opmerkingen, om onhandigheden van mij en van elkaar, om een hondje dat aanbiedt om te helpen en met glimmende oogjes richting fornuis blikt.
En net als altijd was het lekker. Mooie broodjes met geitenham, geitenkaas of olijf gevuld. Zoetige witte uien uit de oven. De eerste lasagne die ik proefde zonder de overheersende smaak van bechamelsausen, net voldoende om een goede balans te vormen met de ragout van gehakt en groenten. Balans, alle topkoks op TV benoemen het, en hoe langer hoe meer begin ik het te snappen. En niet dat ik vanaf nu alles in balans zal koken….zo zit ik niet in elkaar en gezien mijn voorliefde voor kruiderij zal een gerechtje dat alleen voor mij is, misschien wel eens verre van in balans zijn….
Omdat het een take away was die wel de hele dag duurde maakten en kregen wij ook een lunch. Ik schreef er een tijdje geleden een blog over. Mosselen! En mosselen gingen we eten, op Italiaanse wijze met een mooie saus van tomaat, hete peper, knoflook en oregano. En witte wijn natuurlijk. Wat een feest en gelukkig mag je de mossel met de hand eten waarbij je meteen je vingers kunt aflikken, zonder schroom want iedereen doet het.
En dat was nog niet alles. De lege schelpen en het restant kookvocht werden opgezet voor een heerlijke visbouillon die de basis zou vormen voor een vispotje, voor 's avonds, in de oven. En om alles af te blussen en de dag nog eens goed te overdenken maakten we een granita van espresso, niet heel moeilijk en erg smakelijk.
Terug in de auto, inmiddels aardedonker zat ik nog na te glimlachen over de vrolijke keuken. En thuis aten we en genoten we. De commissie van keuring was tevreden en ik ook.
Haha, fijn te lezen dat P. zijn voetbalwedstrijd goed is doorgekomen. Gewonnen ? Verder ziet het er weer heel comfortabel uit.
Die Daksi is bijzonder. Wat zijn de verschillen tussen de stad H. en de dorp H. ?
zijn er ook foto’s van die voetbal wedstrijd?
Leuk zo’n Hongaarse familiedag. Ziet er gezellig uit met die hele club. En gelukkig is P zonder butsen teruggekeerd naar huis. Wonen er mannen/jongens genoeg in het dorp voor twee elftallen plus reserves? Of spelen ze dan gewoon met minder?
Ja, het boerenleven gaat gewoon verder. Maar voor ons dit jaar ook geen pruimen, maar wel weer kilo’s frambozen tegelijk.
Mip
haha,wij hebben dezelfde vaatwasser
MMMMM, klinkt weer heel erg heerlijk! Zat al op je verslag te wachten. Leuk hè , zo’n hele dag? Vanavond ga ik hier in het groningse een paar lekkerbekken van vrienden onderwerpen aan een proef: “frouke brengt het geleerde in praktijk”….brrrr….spannend hoor! Ik ga de paddestoelen roken (er waren prachtige portobello’s te koop) en de zalm nog eens proberen, een stukje paté met een toefje szatmari szilvalekvar op een bedje van rode sla vooraf (wilde eerst de gerookte kipfilet doen,maar dan waren alle gangen gerookt en dat werd wat veel…)en bij de zalm een herfstsalade van lollo rosso,witlof, blauwe druiven en walnoten van eigen boom en een romige dressing.
Morgen bij de kinderen ga ik dan de kip maken (en proberen de koreander niet te vergeten). Oefening baart kunst, hoop ik!
Mmmmm inderdaad. Ik lees dit terwijl ik zo zachtjesaan moet gaan koken voor het avondeten (broccoli met aardappelpuree…saai en terwijl ik thee drink met een Sintschuimpje. Jaja hij is er weer. Flicka (hond) en ik liepen net langs toen de zeer uitgebreide optocht met heel veel Pieten en muziekcorpsen en reclameauto’s langskwam. Eerst werden worteltjes en mandarijntjes uitgedeeld. Bluhh. Maar toen….ik had het zelf pas door toen ik even achterom keek naar een achterblijvend hondje. Die had de pepernoten meteen ontdekt en was zo aardig om de Haagse Weimarstraat terstond te zuiveren van al dat lekkers dat de kindjes natuurlijk niet mochten oprapen. Eet smakelijk voor straks.
Wat een recensie maar weer. Ik zou er verlegen van kunnen raken.
Alleen daarom al is het organiseren van workshops zo fijn. Enthousiasme, humor en vrolijkheid in de keuken en lekkere trek krijgen natuurlijk. Die kleine hond heb ik al eerder gedreigd in de pot te doen. Maar ja, die glimmende oogjes!
M.
zooo,dat klinkt goed zeg.ik zit hier watertandend achter mijn pc-tje,kan me die hond heel goed voorstellen.
wel blij te lezen dat het niet overal gaat zoals op tv in die programma’s,dat geschreeuw en chagrijnige gestress in zo’n keuken.
Leuk verhaal weer…..
groet,linda